Πίνδος, Κορυτσά, Καλπάκι, Χειμάρα,
τα μάτια λαμπυρίζουν, οι ψυχές ορθώνονται, πλαταίνουν
έτοιμες να αγγίξουν τον ουρανό.
ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ φωνάζουν οι απόγονοι των Λακεδαιμονίων.
Ήτ ταν ή επί τας...
Απ'τα κόκκαλα βγαλμένη...
Ξάφνου, ορμούν οι βρυκόλακες του Ίψεν.
Μια σπρωξιιά, αρκετή και μετά...
Μετά τα πλεμόνια καίγονται,
ο κόσμος χάνεται κάτω απ'τα πόδια σου...
Συνειδητοποιείς το πεπερασμένο της ύπαρξής σου.
Ξυπνάς και βρίσκεσαι κάτω. Κάτω απ'τα σκαλιά, στα πλακάκια.
Φωτιές ανάβουν, αχός βαρύς.
Μια μουσική, χαμένη απ'τα βάθη των αιώνων,
σου υπενθυμίζει το χρόνο και τον τόπο.
Αγκαλιάζεις το σύντροφο, χορεύεις,
υψώνεις τα χέρια, τα κορμιά αγκαλιάζονται,
οι ψυχές ενώνονται.
Χτυπήστε, χτυπήστε κι'άλλο,
χτυπήστε δυνατά, εμείς εδώ θα μείνουμε,
δεν πάμε πουθενά.
Τα πρόσωπά μας ήταν άσπρα.
Τα προσωπεία ήταν μέσα...
Αλεξάνδρα Τράγκα
28/6/2011
.png "English"){kind=small}
1 σχόλια:
Βρικόλακες; Εγώ θα τους έλεγα οικόσιτους σκύλους που γλύφουν το κόκκαλο που τους πετούν τ' αφεντικά τους και ορμούν να ξεσκίσουν όλον τον κόσμο. Άκριτα, με την λύσσα του φανατισμένου ανοϊκού που δεν μπορεί να καταλάβει ότι 'κείνη τη στιγμή χτυπάει την μάνα του, τον αδερφό του, το παιδί του. Ίσως γι' αυτό επέλεξαν να τους ντύσουν μ' αυτές τις αποκρουστικές στολές που θυμίζουν ρωμαίους μονομάχους. Για να εμπεδώσουμε όλοι ότι έχουμε μπροστά μας το πιο απεχθές πρόσωπο της εξουσίας.
Δημοσίευση σχολίου
H κριτική και η ανταλλαγή απόψεων είναι σεβαστή, αρκεί να είναι κόσμια.Ζητούμε την κατανόησή σας.